Dharamshala’dan sonraki konaklama yerimiz olarak Rishikesh’i belirledik. Dharamshala gibi burası da yoga merkezleriyle bilinen ve hippi ruhunun hâlâ yaşatıldığı bir şehir.

Otobüs ile Haridwar’a kadar süren yolculuk neredeyse 12 saati buldu. Hindistan ve Nepal’de yaptığım şehirler arası otobüs ve tren yolculuklarının hiç birini, söylendiği sürede katedemedim. En az 2, en fazla ise 6 saat kadar rötarlı ulaştım gideceğim yerlere. Bu güzergâh içinse önerilen süre 9 saatti.

Haridwar otogarına geldiğimizde her daim kalabalık Hindistan’a alıştığımız hâlde, orası için bile ekstra bir kalabalık fark ettik. Meğer otobüs işletmeleri o gün grevdeymiş. Bizim de niyetimiz Rishikesh’e otobüsle gitmekti. Otogarın içinde sağa gittik, sola gittik, görevli olma olasılığı olan herkese sorduk ne yapabileceğimizi. Grev nedeniyle sorulara yanıt vermeyi bile yavaşlatmış görevlilerden biri miydi yoksa halktan biri miydi hatırlamıyorum ama sonunda az ilerideki tren istasyonunu gösteren birine denk gelmiştik.21.jpg

Rishikesh, Haridwar’dan trenle 1 saat mesafedeydi ve en ucuz kompartman, bu mesafe için kişi başı 20 Rupi idi. 1 TL bile değil… Aldık tabii biletleri. Trenin gelmesine 4 saat olduğu için şehri gezip yiyecek bir şey bulacak kadar şanslı mıyız diye bakalım istedik.

Haridwar tam bir istasyon şehri. Kuzey eyaletleri arası geçiş için buradan tren ya da otobüslerle aktarma sağlanıyor. Tren istasyonu ve otogar birbirine çok yakın. Etraflarında da tuktukların, rikşaların, seyyar satıcıların, yol üstü otellerin, restoranların bini bi’para.

Kahvaltıda baharatlı pilav ve domates çorbası olduğunu iddia ettikleri bir şeyi yediğimiz (ya da yemeyi denediğimiz) bir restoranda yarım saat kadar kaşık oynattıktan sonra, sokaklarda dolaşa dolaşa tren istasyonuna geldik. Hâlâ trenin gelmesine 3 saate yakın zaman vardı.

Hindistan’da tren istasyonları, yoksulların evleridir. Evsizler, olan birkaç parça eşyalarını koydukları çantalarıyla istasyona gelir, kendilerine bir köşe bulur, ya da bulmaz, boş bulduğu bir meydanın ortasına yerleşir. Gelen geçenden istedikleri para ve yiyeceklerle temel ihtiyaçlarını karşılar. Birkaç gün sonra da eline az bir para geçince de biner en ucuz kompartmana, bir diğer istasyona gidip düzenini orada kurar.

Biraz o köşede, biraz bu köşede oturup tren gelene kadar dil sorununu aşamasak da bir biçimde iletişim kurmaya çalışarak hayatlarına dahil olmak istedim. Denedim en azından. O esnada da bu kareler çıktı. Onları görünür kılacağım için midir, yoksa benden üç beş rupi bir şey gelir umuduyla mı bilemiyorum ama fotoğraf makinesine gayet sıcak ve yakın durduklarını hissettim.

Rishikesh’te kaldığımız 3 günden sonra da Delhi’ye geçebilmek için yine bu tren istasyonunu kullandık. Bu kez neyle karşılaşacağımı bildiğim için daha rahattım. Onlar ise yine ve hep gülüyorlardı…

Trenin içinden çektiğim fotoğraflardakiler de, Rishikesh’e kadar birlikte seyahat ettiklerim… Çok az kadın vardı kompartmanda. Sanırım fiyat olarak en ekonomik sınıflar daha çok erkekler tarafından tercih ediliyor.

Seyahatin benim için ilginç deneyimlerinden biri bu tren istasyonu oldu. Son kareler, istasyonda beklerken tanıştığım ya da en azından göz göze geldiğim kişilerin, içeri girip koltuklarını bulduktan sonra, camdan bana seslenerek çektirdikleri fotoğraflar…

Ne dersiniz bilmem ama beni kendi istekleriyle çağırdıkları, yüz ifadelerine yansımış sanki…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

w

Connecting to %s